Ondertussen in….. de Arabische wereld
(january 2012, Esther Janssen)

Bij een bezoek aan een land op het Arabisch schiereiland gelden specifieke lokale leefregels en kledingvoorschriften. Vaak horen we de vraag: maar hoe ver moeten we daarin nu eigenlijk gaan?

Een belangrijke tegenvraag zou zijn: wat wilt u met uw bezoek bereiken? Ervan uitgaande dat u in de relaties met lokale partners wilt bestendigen, dan is een goed begrip van de lokale mores een pré, want u wilt mensen niet onbedoeld voor het hoofd stoten. Helaas zit een ongeluk vaak in een klein hoekje….

De top drie “bloopers” van veel westerse mensen:

1. schoenzolen zichtbaar maken door bv. een enkel over de andere knie te leggen
2. ‘en publique’ om een borrel of biertje te vragen
3. een zakelijke afspraak willen plannen op vrijdag

Deed Hare Majesteit er goed aan om zich in een zwarte abaya en met een gesluierd hoofddeksel te tonen tijdens haar recente bezoek aan de Verenigde Arabische Emiraten? Met het bedekken van ledematen en hoofdhaar tijdens het bezoek aan een moskee toont zij vooral respect voor haar gastheren. Maar het dragen van lokale kledij door een gast is niet op voorhand gepast en moet in de juiste context worden toegepast. In dit geval ging het religieuze eerbetoon waarschijnlijk ook gepaard met een praktische overweging: de abaya is vrij snel aan en uit te doen en vraagt geen aparte verkleedmomenten….win-win zullen we maar zeggen. Tijdens de minder formele onderdelen van het programma zagen we de koningin wel in haar gebruikelijke kledij mèt hoed; die kwam dus mooi van pas!

Cultuur & Geld
(Oktober 2011, Esther Janssen)

De Grieken vertrouwen elkaar en hun eigen systeem niet, laat staan andere landen of Europa. In zgn. ‘low-trust’ culturen is het ontwikkelen en bestendigen van relaties essentieel om iets te bereiken. Dat hebben veel Grieken dan ook gedaan om hun inkomens te verzekeren. Zo bezien helpt het niet om de Grieken steeds publiek af te vallen en te wijzen op hun tekortkomingen. Yanni Modaal is inmiddels beledigd tot op het bot en ziet de Europese begrotingseisen met argusogen aan. Wat zou hem sneller over de streep trekken? Een Europese curator of een Hollandse toerist als buddy? Inspelen op solidariteit en terugkerende gasten zal in ieder geval het emotionele leed verzachten en Yanni milder stemmen voor het accepteren van lastige maatregelen.

SOHO seizes Shanghai
(july 2011, Esther Janssen)

With the slogan "building city center prosperity", SOHO China stands out as a private real estate developer of high-profile branded commercial properties in central Beijing and Shanghai, catering specifically to China’s high net worth individuals and urban professionals.

Since 1995 SOHO China (Small Office-Home Office) develops multi-functional centers that blend living & working needs into one cosmic and harmonious urban settlement. The innovative architectural designs and vast scale of the projects are breathtaking, placing Chinese traditions and cultural values (harmony, community, good energy and fortune) in a futuristic and highly innovative environment. A bit un-Chinese perhaps, the company takes great pride in having been among the top ten taxpayers in China’s real estate industry since 2003.

Under the pressures of vigorous macro-controls and government endorsed housing, China’s residential property market has recently entered an unprecedented low. In stark contrast, in cities, and especially in large cities, the commercial real estate market is still promising according to Pan Shiyi, chairman of SOHO China: "Commercial real estate has great potential. Looking at the rate of rent returns alone, where apartments and homes earn 3%, commercial real estate earns at least 6%, effectively doubling profits. There is no more important indicator in the market (6 May 2011)."

With more than RMB 20 billion cash in hand, SOHO sees 2011 as a year to seize acquisition opportunities in the Beijing and Shanghai real estate markets. Quite a strong position in view of the recent government imposed fundraising restrictions for real estate developers in China. Who’s next?

Véritable Hollandais – since 1846
(juli 2011, Esther Janssen)

Afrikaanse vrouwen dragen met trots hun gekleurde gewaden. Het uitzoeken van een passend dessin en motief gebeurt dan ook met grote zorg.

Hèt A-merk op de (Centraal en West) Afrikaanse markten is al sinds jaar en dag Vlisco, afkorting van PF van Vlissingen & Co uit Helmond. Deze firma brengt al meer dan 100 jaar Real Dutch Wax Prints en Covers die zich onderscheiden door tweezijdige draagbaarheid en een ingenieus print proces.

Nog steeds blinkt Vlisco uit in innovatie van producten en in haar modieuze kwartaal collecties met al even prachtige namen als “Trésor Brillant”, “Dazzling Graphics” en “Sparkling Grace”. De droom van iedere Afrikaanse vrouw, dat is zonneklaar.

En voor iedere vrouw beschikbaar, van Benin tot aan Parijs of zelfs online. Chapeau!

Sex in the city 2: DSK & The Big Apple
(juni 2011, Esther Janssen)

Een uit de hand gelopen escapade of een duidelijk geval van brute ‘sexual harassment’ en dus een ‘criminal act’? Over DSK en het kamermeisje lopen de meningen uiteen. 
In de Franse burelen is een flirtation of een collegiaal avontuurtje “business as usual”, terwijl in de VS iedere fysieke aanraking of verbale toespeling het begin van een juridisch proces kan inhouden.

Ook Amerikaanse celebs met sexueel bijzondere neigingen worden in de VS publiekelijk aan de schandpaal genageld. Het publiek heeft immers het recht te weten wat mensen met (feitelijke en morele) verantwoordelijkheden uitspoken. Bovendien wordt in de VS iedere verdachte aan camera’s en mediabelangstelling blootgesteld, celeb or not. De belangstelling voor de eerste is alleen veel groter is want “sex sells”!.

Aan de andere zijde van de Atlantic blijven avances en avonturen bij voorkeur binnenskamer of als publiek geheim bewaard en zelfs gekoesterd. Het is in Franse ogen schandalig en ongehoord om deze als sexuele overtredingen en plein publique te veroordelen voordat het juridische proces heeft plaatsgevonden.

En zeker wanneer het gaat om een Franse topman van een gerenommeerd internationaal instituut en kansrijke volgende Franse president! Deze zo door het Amerikaanse slijk halen, dat is een totaal “affront” en gebrek aan respect en beschaving.

In Amerika leggen posities, status en vorm het af tegen de zoektocht naar de ware feiten waarbij het publiek zich als ware het de jury een mening vormt over zaken die in Frankrijk slechts aan de rechter zijn voorbehouden.

Sex in the city 1; Beirut Spring
(mei 2011, Esther Janssen)

Het Parijs van het Midden-Oosten, zo werd Beirut altijd genoemd. Hoewel veel mensen tegenwoordig andere beelden krijgen wanneer de naam horen, heeft de stad haar oude glans gelukkig niet verloren. Geholpen door een zeer aangenaam klimaat, de lange en brede Corniche boulevard langs zee, een uitbundig uitgaansleven en, dit kan worden bevestigd, de mooiste vrouwen ter wereld, is het nog steeds goed toeven in deze multiculturele hoofdstad van de Arabische wereld.

Met een derde Christenen (Maronieten), een derde Soenni, een derde Sjieten en minderheden als de Druzen, is het straatbeeld zeer divers. Vrouwen lopen geheel gesluierd, in modieuze jeans en hoofddoek, of in de laatste D&G beachwear. Het kan allemaal. Het toppunt van culturele tolerantie? Daar lijkt het wel op wanneer je iedereen gezamenlijk in een restaurant ziet zitten eten en de onafscheidelijke “shish” ziet roken. Maar schijn bedriegt en de scheidslijnen zijn dun. In Libanon zijn de verhoudingen zeer complex en voor een buitenstaander vrijwel niet te begrijpen.

Het toppunt van onkunde of onfatsoen is dan ook een recente tv-uitzending van BNN waarin de presentatrice het klaarspeelde om aan een Hezbollah-woordvoerder in het zuiden van Libanon vragen te stellen over het hebben van sex met meer partners.  Voor de goede orde, we hebben het hier over een gewapende politieke groepering van zeer conservatieve sjiieten die met steun van Iran het verderfelijke westen willen uitroeien. Hallo! Was dan fijn naar het concert van de half-Libanese Shakira gegaan in Beirut. Zij gaat voortaan haar liedjes ook in het Arabisch opnemen. Dat lijkt me een betere move om jonge gefrustreerde Arabieren te inspireren.

Bourgondische bonuspunten
(april 2011, Simone Buijzen)

In maart heeft Albert Heijn in het Vlaamse Brasschaat haar eerste filiaal geopend. Een voorzichtige stap, in een met vermogende Nederlanders overspoeld stukje België, maar desalniettemin één waar goed over nagedacht is. Op een oppervlakte van 1200m2 biedt de luxe supermarkt haar vertrouwde assortiment aan en zorgt er daarnaast voor dat de Belgische klant zijn eigen, favoriete producten binnen handbereik heeft.

Taaltechnische misverstanden worden in de nieuwe AH met een knipoog ondervangen door een snelcursus “Albert Heijn voor beginners”. Strakke kaartjes naast producten leggen uit dat een grapefruit in België een pompelmoes heet, Nederlanders met vla gewoon pudding bedoelen, kwark de Belgische verse kaas is en kippenragout nuchter Nederlands is voor het elegante vol-au-vent.

Waarom ’s Neerlands grootste kruidenier België als een lucratieve markt ziet, is wel duidelijk. Onze Zuiderburen geven gemiddeld 45% meer uit aan voedsel dan wij. Vooral, omdat ze als ware Bourgondiërs graag lekker eten. In de strakke hypermoderne filialen van supermarktketens Carrefour en Delhaize vindt je dan ook vaak aquaria met kreeft en oesters, 40 verschillende soorten salami en ham en verscheidene merken Franse champagne. De gemiddelde Belg geniet geregeld van deze lekkernijen en betaald gewillig voor goede kwaliteit. Daarnaast kiest hij zowel de zekerheid als het aanzien van goede, vertrouwde merken.

Welke positie Nederland’s meest luxe supermarkt in deze Bourgondische markt gaat innemen blijft te bezien. Verlangen Belgen naar Nederlandse producten? Jaren geleden is de Hema een flinke buil gevallen toen de haar in Nederland zo geliefde rookworst amper aftrek vond bij de Zuiderburen. AH Brasschaat heeft ook daar al op ingespeeld en een “niet lekker, geld terug” regel ingesteld.

Worden Belgen echte Bonus klanten die net als “den Hollander” enthousiast op de kleintjes gaan letten? De vraag zal eerder zijn of Appie Bourgondisch genoeg is voor een land waar luxe supermarkten als traiteurs zijn.

Korean Coffee Culture
(april 2011, Esther Janssen)

Vraag een Chinees naar het ultieme symbool van de Chinese cultuur, en de kans is groot dat hij of zij thee zegt. Ondanks een lange geschiedenis van Chinese culturele invloeden is daarvan in Korea echter weinig te merken.

Seoul moet welhaast de grootste Starbucks-dichtheid ter wereld hebben. Deze hebben bovendien nog eens competitie van een hele reeks aan andere koffiespecialisten, w.o. Coffee Bean, Gloria Jean, Paris Baguette, Tous les Jours en een oneindig aanbod van locale koffiebars. Een ding is zeker; Koreanen houden van koffiedrinken!

Ongetwijfeld is de hechte relatie met de Amerikaanse bondgenoten, die dit product na WOII hebben geintroduceerd in Korea, van invloed. De vele jonge Koreanen die deze eeuw in de VS hebben gestudeerd zijn groot gebracht met elkaar ontmoeten en online studeren bij Starbucks e.a.  

Het koffiedrinken kan ook worden toegeschreven aan de extreem hoge werkdruk en lange werkdagen van de gemiddelde Koreaanse werknemer. Naast de tomeloze loyaliteit aan de groep en inzet voor het bedrijf, zijn hier vele bakken koffie geboden.  De enige uitzondering hierop vormen de gepensioneerde Koreanen die dagelijks uitgebreid mogen genieten van een grote mok koffie en een welverdiende oude dag bij hun favoriete koffietrefpunt.